Όσο πλησιάζει ο καιρός για τον πρώτο Rodopi Backyard Ultra αποφασίσαμε να σας προσφέρουμε μερικές συνεντεύξεις με ανθρώπους που έχουν εμπειρίες από τέτοιου είδους αγώνες αφενός για να προετοιμαστείτε ανάλογα αφετέρου για να τους γνωρίσουμε λίγο καλύτερα και να μοιραστούμε τις εμπειρίες τους. Θα ξεκινήσουμε με το δρομέα υπεραποστάσεων Γιώργο Κουγιουμτζή που πρόσφατα στην Κρήτη κατέρριψε και το πανελλήνιο ρεκόρ αγώνα backyard συμπληρώνοντας 34 ώρες και 228χλμ!
Καλησπέρα Γιώργο και συγχαρητήρια για το πανελλήνιο ρεκόρ που κατάφερες στην Κρήτη. Να σε ρωτήσουμε αν το σκεφτόσουν όταν δήλωσες συμμετοχή ή αν σου προέκυψε στην πορεία του αγώνα;
Το σκεφτόμουν επειδή είχε προηγηθεί η προσπάθεια που είχα κάνει μόνος μου στα πρότυπα του backyard ultra στο Άγιο Όρος. Σε αυτήν όλες οι παράμετροι ήταν ακραίες, δηλαδή η διαδρομή είχε 200μ υψομετρική διαφορά, το τερεν ήταν τεχνικό, η ημερομηνία, 12 Δεκεμβρίου που είχε παγωνιά, το μέρος ήταν στα 900μ υψόμετρο, ήμουν ολομόναχος συνέχεια με τις προμήθειες κλεισμένες σε βαλίτσες για αποφύγω την επίσκεψη κάποιου ζώου! Το μόνο φρόνιμο ήταν ότι είχα βάλει όριο τις 24 ώρες για να μη γίνει πέρα από ακραίο και επικίνδυνο. Οπότε όταν κατάφερα αυτό ήξερα ότι είμαι καλά, ότι είμαι αρκετά δυνατός. Τώρα, στην Κρήτη, για το πανελλήνιο είχα σαν στόχο τους 29 γύρους, που ήταν το προηγούμενο ρεκόρ, χωρίς να ξέρω αν θα μου έβγαινε τη συγκεκριμένη μέρα αλλά σίγουρα δεν μπορώ να το αρνηθώ ότι στόχευα σ’ αυτό!
Αν δεν κάνω λάθος πέρυσι είχες κάνει άλλη μία τέτοια προσπάθεια, τον γύρο του Α. Όρους στα πλαίσια του Fastest Known Time. Αυτά τα προσωπικά στοιχήματα πως προκύπτουν; Δεν κατάφερες να πας σε κάποιον αγώνα που είχες στόχο και είπες να δοκιμάσεις κάτι μόνος σου; Μήπως σου αρέσει να δοκιμάζεσαι σε κάτι πιο μοναχικό και ακραίο; Τι σε κινητοποιεί;
Αυτές οι ιδέες μου προκύπτουν όταν τρέχω επειδή έχω ανήσυχο πνεύμα. Απολαμβάνω τόσο την προπόνηση, όσο και τους αγώνες αλλά αυτές τις προσπάθειες, τόσο τον γύρο του Α. Όρους με τη μορφή του Fastest Known Time όσο και το Backyard εκεί, τις σκέφτηκα και τις αποφάσισα την ώρα που έκανα προπόνηση. Μου αρέσουν αυτές οι μοναχικές και δύσκολες προκλήσεις, τις απολαμβάνω. Και τώρα οργανώνω και κάτι πιο μεγάλο που θέλω να το κάνω τον επόμενο Οκτώβριο, αν είμαι καλά και υγιής, τις λεπτομέρειες του οποίου θα μάθετε στο προσεχές μέλλον!
Αν δεν κάνω λάθος το πρώτο σου backyard ήταν στην Κροατία πέρυσι, πως προέκυψε αυτό;
Ήθελα να πάρω μέρος σε έναν τέτοιο αγώνα, στην Ελλάδα γίνονταν 2 μέχρι τώρα, στην Κρήτη και στην Κεφαλλονιά. Στην Κρήτη η ημερομηνία ήταν αποτρεπτική γιατί ο Ιανουάριος είναι ο μόνος μήνας που ξεκουράζομαι και ρίχνω ρυθμούς στο τρέξιμο, όταν όμως δεν κατάφερα να πάω στην Κεφαλλονιά πέρυσι για λόγους υγείας αποφάσισα ότι δεν ήθελα να περιμένω άλλη μία χρονιά για να πάρω μέρος σε κάτι τέτοιο. Οπότε έψαξα έναν αγώνα backyard κάπου κοντά και προέκυψε η Κροατία. Έτσι το έκανα έχοντας τη γυναίκα μου για υποστήριξη, καταδρομικά, πηγαίνοντας για τον αγώνα αποκλειστικά. Γεμίσαμε ένα αυτοκίνητο με εξοπλισμό, στρώματα, σκηνές, καρέκλες και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς! Ήμουν πολύ καλά προπονημένος αλλά ομολογουμένως έφαγα τα μούτρα μου γιατί ήταν η πρώτη φορά και δεν ήξερα τι να περιμένω.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση σε έναν τέτοιο αγώνα; Γιατί σαν αθλητής ultra έχεις την προπόνηση στα πόδια σου, ξέρεις από διαχείριση και έχεις δουλέψει το νοητικό κομμάτι, οπότε τι χρειάζεται ένας αγώνας backyard ultra περισσότερο;
Η πρόκληση είναι ότι πας μέχρι όσο αντέξεις. Σαν concept είναι εύκολο, ειδικά για κάποιον που κάνει μεγάλες αποστάσεις, 5-10 γύρους θα τους κάνει εύκολα, όσο περνάνε όμως οι ώρες δυσκολεύει, τόσο σωματικά όσο και στο κομμάτι της επανάληψης που σε καταβάλλει. Προσωπικά το εγκεφαλικό κομμάτι δε με τρομάζει, μπορώ να το διαχειριστώ. Εγώ απολαμβάνω τον αγώνα μετά τις 15-20 ώρες που αρχίζει το σώμα να πονάει και μπαίνεις σε ultra ρυθμούς. Εκεί αρχίζει η διαχείριση του πως θα τρέξεις όταν είσαι κουρασμένος, πως θα φας, πως θα αλλάξεις, πως θα βρεις τα κίνητρα να συνεχίσεις όταν αρχίζεις να πέφτεις ψυχολογικά. Όλα αυτά μου αρέσουν πολύ να τα βιώνω, να τα ξεπερνάω, να τα ζω.
Τι θα συμβούλευες κάποιον που θα πάρει μέρος σε έναν αγώνα backyard ultra; Τι χρειάζεται κανείς να προσέξει πιο πολύ;
Αυτό με προβλημάτισε κι εμένα, το πώς θα προσεγγίσω έναν τέτοιο αγώνα. Και νομίζω ότι τώρα μετά τη 3η φορά έχω ένα ασφαλές συμπέρασμα. Καλό είναι να μπεις στον αγώνα χωρίς ένα πολύ αυστηρό πλάνο, κάνε ένα δυο γύρους χαλαρά να δεις πως είναι και πως σε πηγαίνει η διαδρομή τη συγκεκριμένη μέρα με τις συγκεκριμένες συνθήκες. Στην Κροατία ας πούμε που ήταν ο πρώτος μου αγώνας αποφάσισα να πάω χαλαρά, δηλαδή ξεκινούσα και τελείωνα τον κύκλο περπατώντας. Εκ των υστέρων κατάλαβα ότι αυτό μου δημιούργησε μια νωχελικότητα και μου στέρησε τη σπίθα του αγώνα. Οπότε θα συμβούλευα κάποιον να κάνει αναγνωριστικά τους πρώτους κύκλους για να δει τι εξυπηρετεί καλύτερα το σώμα του.
Δηλαδή αν κατάλαβα καλά, θεωρείς καλύτερο να μην το έχεις πολύ αυστηρό το πλάνο του πως θα πας στον αγώνα, ειδικά αν το κάνεις για πρώτη φορά και να αφήσεις το περιθώριο να δεις και να εξερευνήσεις τι σε εξυπηρετεί καλύτερα.
Ακριβώς και αυτό ισχύει γενικά γιατί και κανένας αγώνας backyard δεν είναι o ίδιος.
Ας πούμε ο δικός μας αγώνας δεν έχει υψομετρική διαφορά πράγμα που τον κάνει εύκολο στην ολοκλήρωση του κύκλου εντός της ώρας, αλλά έχεις να αντιμετωπίσεις ίσως έναν μεγαλύτερο χρόνο διακοπής που θέλει κι αυτό τη διαχείρισή του.
Ναι, και η απουσία εναλλαγής στο τερέν μπορεί να κουράσει στα πλαίσια της επανάληψης. Από την άλλη ακούγεται ιδανικό για να πας πιο μακριά.
Τι άλλο θεωρείς ξεχωριστό στου αγώνες backyard ultra;
Ένα πολύ ωραίο στοιχείο είναι ότι γνωρίζεις άλλους δρομείς, γιατί όλοι ξεκινάνε και τελειώνουν από την ίδια αφετηρία. Δηλαδή η ψαλίδα ανάμεσα σε έναν πολύ δυνατό αθλητή σε σχέση με έναν ερασιτέχνη δε θα ανοίξει όπως σε έναν αγώνα 100 χλμ όπου ο πρώτος θα τερματίσει σε 10 ώρες και ο τελευταίος σε 20. Μιλάμε για διαφορετικό αγώνα ίσως και διαφορετικό άθλημα. Στον backyard δε θα συμβεί κάτι τέτοιο. Επιπλέον, υπάρχει και ωραίο κλίμα στον κεντρικό σταθμό, όπου συναντάς κόσμο, μιλάς, γίνονται αστεία, είναι όμορφα!
Και τι περιλαμβάνει το πρόγραμμα σου για φέτος από αγώνες;
Θα πάω στην Κεφαλονιά στο backyard που είναι ακριβώς σε έναν μήνα και που δεν κατάφερα να πάω πέρυσι, στο ROC και στα 100 μίλια του UTMB Ultra trail de Alsace.
Εμείς θα θέλαμε πολύ να σε έχουμε στον αγώνα μας αλλά όπως βλέπω το πρόγραμμα σου είναι πολύ γεμάτο! Πως τα καταφέρνεις με τόσα χιλιόμετρα είναι η απορία μου;
Γενικά είμαι τυχερός σε αυτό το κομμάτι, δεν έχω τραυματισμούς αν και το προσέχω το σώμα μου και την υγεία μου. Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να κάνω όλα αυτά τα χιλιόμετρα αν πονούσα, το καλό είναι ότι τρέχω και μετά από πολύ σύντομο χρονικό διάστημα είμαι έτοιμος να ξανατρέξω. Και εφόσον δεν τραυματίζομαι, ελέγχομαι τακτικά με εξετάσεις και είμαι καλά δεν το σκέφτομαι.
Χαρήκαμε πολύ για την κουβέντα μαζί σου, είχε πολύ ενδιαφέρον, σου ευχόμαστε καλή επιτυχία στους στόχους σου και αν καταφέρεις να βρεις το χρόνο σε περιμένουμε σε αυτή τη διοργάνωση που για πρώτη φορά τολμάμε, τον Rodopi Backyard Ultra!
Εγώ σας εύχομαι καλή επιτυχία, είναι ο πρώτος backyard που διοργανώνεται στη Βόρεια Ελλάδα και είναι μια πολύ ωραία ευκαιρία για τους ανθρώπους που θέλουν να το δοκιμάσουν χωρίς να χρειάζεται να ταξιδέψουν μακριά. Είσαι σε ένα προστατευόμενο περιβάλλον και πας να πετύχεις το παραπάνω από αυτό που έχεις κάνει μέχρι σήμερα. Εξάλλου αυτό είναι και το κλασσικό μότο του backyard, ότι ξεπερνάς τον εαυτό σου σε ώρες και χλμ τρεξίματος, οπότε τι καλύτερο αν θέλεις να δεις μέχρι που μπορείς να φτάσεις; Είσαι σε ένα ασφαλές περιβάλλον, κάποιοι σε ταΐζουν, σε φροντίζουν, έχεις παρέα και τρέχεις μέχρι να μην μπορείς να τρέξεις άλλο.
Νομίζω το περιέγραψες τέλεια! Ευχαριστούμε!
Add Comment